Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

LOOT - ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ

Καλωσήλθατε στην νέα Θεατρική βραδιά του blog μας.

Σήμερα θα σας παρουσιάσουμε την παράσταση που είδαμε Loot - Τα λάφυρα κάθε 
Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.



Η παράσταση είναι βασισμένη στην μαύρη κωμωδία του Joe Orton - Loot σε σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου. Παίζουν οι Γιώργος Μακρής, Κατερίνα Λυπηρίδου, Δημήτρης Πασσάς, Όμηρος Πουλάκης, Γιάννος Περλέγκας. Quest star είναι ο Σπύρος Γραμμένος ο οποίος υπογράφει και την μουσική της παράστασης.

Κλέβοντας το story από το δελτίο τύπου της παράστασης:

Ο Χαλ και ο Ντένις ληστεύουν μια τράπεζα και κρύβουν τα χρήματα στο φέρετρο της μητέρας του Χαλ που μόλις έχει πεθάνει. Μια μυστήρια νοσοκόμα παρηγορεί τον πατέρα του Χαλ, που κλαίει πάνω από το φέρετρο τη νεκρή του γυναίκα. Και τότε χτυπάει το κουδούνι… Είναι ο Τράσκοτ, επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ που –μη έχοντας ένταλμα έρευνας– ψάχνει για τους δράστες μεταμφιεσμένος σε… υπάλληλο της εταιρίας υδάτων. Και το πράγμα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο...

Το Loot (τα Λάφυρα) του Τζο Όρτον που γράφτηκε το 1964 είναι το σήμα κατατεθέν της μαύρης κωμωδίας και μιλάει με σατυρικό και ανελέητα κωμικό τρόπο για την κοινωνική συμπεριφορά, τη στάση μας απέναντι στο θάνατο, την καθολική εκκλησία και την ακεραιότητα ή όχι της εξουσίας και δη της αστυνομίας απέναντι στο έγκλημα. 


Λίγα λόγια για την παράσταση (από τους συντελεστές)

Δύο νεαροί ληστεύουν μια τράπεζα και βάζουν τα χρήματα στο φέρετρο της μάνας του ενός που μόλις έχει πεθάνει, εεε… όχι ο «ενός», η μάνα του. Τι άλλο, εεε… α, ναι, το πτώμα της μαμάς το βάζουν στην ντουλάπα, εεε… και μετά μπαίνει ο Γιάννος, εεε… συγγνώμη, ο Τράσκοτ. Μετά από λίγη ώρα ο Γιάν… συγγνώμη, ο Τράσκοτ, βρίσκει το πτώμα ενώ ψάχνει τα λεφτά. Κάπως έτσι, πυροδοτείται ο μηχανισμός της μαύρης κωμωδίας του Φραγκίσκου Αλβέρτη, εεε… συγγνώμη, του Τζο Όρτον, ο οποίος έβλεπε το στεφάνι σαν βαρέλι, εεε… ο Αλβέρτης, όχι ο Όρτον. Αυτά, τι άλλο να πούμε… α, ναι, η παράσταση έχει επηρεαστεί από το φαρσικό στοιχείο των Μόντυ Πάιθον, του Μελ Μπρουκς, του Πίτερ Σέλλερς και των Windows 98 (πραγματικά αυτό το λειτουργικό ήτανε μια σκέτη φάρσα)…
Το έργο στηλιτεύει την άκριτη νομιμοφροσύνη, την αυθαιρεσία της αστυνομίας, τον δογματισμό της εκκλησίας, τον παραλογισμό της εξουσίας. Και άλλα πολλά άνευ σημασίας.

Λίγα λόγια για την παράσταση (από εμένα)
Δύο νεαροί αμφιβόλου ποιότητας και ήθους ληστεύουν μια τράπεζα και βάζουν τα λάφυρα στην ντουλάπα, μετά τα βγάζουν από την ντουλάπα και τα βάζουν στο φέρετρο της μάνας του πιο αμφιβόλου ποιότητας και ήθους  από τους δύο νεαρούς από το οποίο (φέρετρο) έχουν πρώτα βγάλει την μάνα - τις οποίας τα ζωτικά όργανα τα έχουν βάλει σε ένα κουτί - και την έχουν βάλει στην ντουλάπα του πατέρα του ιδίου νεαρού. Το έχουμε ως εδώ; Οχι; Σκασίλα μου.. τι περιμένατε, να τα καταλάβετε όλα σε 4 γραμμές; Δεν με νοιάζει, συνεχίζω. Στην συνέχεια ανεβαίνει στη σκηνή (και δεν ξανακατεβαίνει ποτέ) ο επιθεωρητής Τράσκοτ (αυτός να δείτε αμφιβολία ποιότητας και ήθους) μεταμφιεσμένος σε υπάλληλο της εταιρίας υδάτων και αφού κόβει το νερό ψάχνει τα λάφυρα, το πτώμα και τη νοσοκόμα... Τι; Ποιά νοσοκόμα; Αααα δεν σας είπα για την νοσοκόμα της μάνας του νεαρού με την χαμηλή ποιότητα και ήθος. Παίζει και αυτή. Και είναι μυστήρια. Αλλά δεν σαν λέω περισσότερα για την πλοκή. 
Ότι καταλάβατε, καταλάβατε!!
Θα σας πω μόνο ότι το λονδρέζικο χιούμορ κυριαρχεί... είτε σας αρέσει είτε όχι... βασικά αν σας αρέσει να πάτε... αν δεν σας αρέσει, πάλι να πάτε γιατί πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν σας αρέσει...


υγ. 1
Ευχαριστούμε τον Σπύρο για την πρόσκληση καθώς και την πρόκληση να ζητήσουμε την πρόσκληση από το ταμείο και να το γιατί:




υγ. 2
Συντελεστές της παράστασης

Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητρίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Μαούτσου
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη, Βίλλυ Αττάρτ
Μουσική: Σπύρος Γραμμένος
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Κατασκευές: Νίκος Δεντάκης
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου